Hand in Hand: De Wereld in

presentatieNu ben ik dan toch echt aan de laatste loodjes begonnen. Allereerst dank aan iedereen die mijn boek in de voorverkoop al gekocht heeft! De roman komt er nu echt bijna aan! Een proces van bijna twee jaar komt in de buurt van de apotheose. Nog enkele weken werk aan de winkel. Een mooie gelegenheid ook om nu al mijn dank uit te spreken aan de mensen die hierbij nauw betrokken zijn! Mijn schrijfcoach Leanne Aalbertsen van edits33.nl die mij in enkele rondes kritische en eerlijke feedback heeft aangespoord tot noodzakelijke verbeteringen. Esther Kraaijenbrink van het publishing on demand platform bestelmijnboek.nl. Met al haar ervaring en kunde heeft ze de juiste mensen aan mijn creatieve proces gekoppeld. Het is niet voor niets een na oudste POD platform in Nederland!
Ondertussen is Kees Zegers bezig met een proloog voor het boek. Zijn grote ontdekkingsreis met de Atmos (atmosamsterdam.com), zijn ervaringen op zee, zijn zegmaar Sailabout heeft een mooie verbinding met het boek. Maar meer verklap ik hier nog niet. Op Ibiza ontmoette ik wonderkind Mart Groen van Ki-Ibiza (en bolsterenpit.nl). Hij is de eerste persoon die mijn boek heeft gekocht!
Op een van mijn wandelingen raakten we aan de praat. Hij stelde uit het niets voor de vormgeving van het boek op zich te nemen. And here you go! Een ervaren marketingman die zijn creatieve licht laat schijnen op de beelden die het boek oproept.
En dan nog mijn testlezers die de moeite hebben genomen om enkele versies eerder mijn eerste woorden tot zich te nemen en mij met de eerste feedback te voorzien. Dank daarvoor aan Lisanne Buik, Lauren Verster en Marie Cecile Moerdijk. En met terugwerkende kracht dank ik ook Miroesja Peeperkoorn die mijn maatje was in de eerste Nederlandse schrijversclub van twee leden op Ibiza vorige winter. Haar boek is al enkele maanden uit (De wereld gedeeld door twee), vrouwen zijn gewoon soms sneller in alles!
En dan nu in deze laatste fase Cilla Schot van hoofdletterC.nl die alle woorden, zinnen, alinea’s en hoofdstukken minitieus ontdoet van al het onnodige wat ik over het hoofd heb gezien. De laatste moertjes en boutjes die nog afgesteld moeten worden om de toekomstige reizigers een mooie en spannende reis te geven. Geoliede wielen voor het opstijgen, de juiste balans tussen de vleugels, genoeg brandstof voor de ontsteking, en al het onnodige gewicht op de schroothoop. Ook al zat daar wellicht mooi vormgegeven spul tussen waar ik uren of soms dagen aan gewerkt heb. Maar onnodig voor de reis in mijn wereld en verbeelding.
wijnvatSchrijven is als het zaaien van zaadjes voor wijnranken, ideen die langzaam zullen groeien. De ene sterker dan de andere. Je laat de tijd en de elementen eroverheen gaan en ziet de ideeen verder groeien elke keer weer als je jouw persoonlijke wijnveld betreedt. Na een tijdje pluk je de druiven van de mooiste ranken en stop je die in je vat van creativiteit. Dit wordt voller en voller. Dan nog kun je nog steeds niet beginnen met schrijven, ook al voel je de potentie en vruchtbaarheid van de druiven. Ze zullen eerst nog even moeten gisten. Je begint pas met schrijven als de deksel er niet meer op past. Je haalt het deksel ervanaf en daar stromen de woorden eruit. Eerst nog voorzichtig en precies, je wilt niets spillen. Dan komen de klokkende golven van inspiratie en je schrijft soms moeiteloos bladzijden vol. 2000 woorden klotsen gretig uit het geopende vat. Op de bodem ligt de essentie. Hier doe je langer over. De plot moet nog verder gezuiverd worden, je knijpt de fijnste gedachten eruit. Je schenkt dit rustig en vol zelfvertrouwen bij al die andere woorden. Soms schudt je je verhaal nog een beetje door elkaar. Soms laat je de fles rustig een half jaar staan. Maar ondertussen ben je het etiket al aan het vormgeven, benader je winkels. Gelukkig heb je zoveel gezaaid dat de flessen uit je bodega oneindig lijken. Het vat blijkt een magisch omhulsel wat zich steeds weer vult met dezelfde wijn. Hoera!
EVen terug naar de realiteit. Deze laatste fase heeft voor mij een gouden glans. Het zal ook wel komen omdat het mijn eerste roman is. En het was niet allemaal zo Roman-tisch zoals boven beschreven. Er waren soms gevechten met mijn eigen psyche. Ik leerde dat elk schrijversblock eigenlijk kleine duiveltjes van twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen zijn. Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Wie zit er nou te wachten op dit boek?. Soms dobberde ik op een oceaan van twijfel terwijl de haven nog lang niet in zicht was. Ik bleef dan toch, net zoals Miroesja, vasthouden aan het schrijven op zich. Het doelloos doorroeien, om maar in beweging te blijven. En de kunst om mezelf dan toch te feliciteren met driehonderd woorden waar ik met hevige tegenwind drie uur over gedaan had. Ik dook toch weer in het verhaal, en voedde het daarmee. Ik hield elke ochtend, soms om vier uur, die imaginaire wereld in leven. En daar ergens tussen de sterren boven mijn huis in de ochtend schiep dit verhaal zijn eigen wereld. Dat is de magie van een verhaal. Het werd de hand van een kind dat ik plotseling in mijn hand voelde en dat mij verder leidde als ik stopte met lopen. Ik leerde mijzelf over te geven hieraan. Ik voelde steeds weer die kleine hand in mijn hand als ik twijfelde over de richting. Op het einde volgde ik vol vertrouwen die hand want het leidde me naar onbekende mooie wegen. Soms gaf het kind mij nieuwe wendingen in mijn dromen. Ik werd dan automatisch nog een uur eerder wakker om het nieuwe inzicht snel aan het papier toe te vertrouwen. Dat witte vel op mijn laptop. EN met dat kind loop ik straks hand in hand de grote wereld in. Het zal in mijn hand knijpen als ik me even onzeker voel, als ik ogen op mij gericht voel. Als het kind straks groter is geworden, zal ik de hand los kunnen laten. Het zal trots op eigen benen staan.

January 2017, Lucien Lecarme. Ibiza

bestel het boek Krachtplek hier